Jørn Lier Horst: Droog land

Na “De verrader” (2025) verschijnt vandaag in Nederland het dertiende (!) deel in de in het Noors nog langere serie thrillers van Jørn Lier Horst met rechercheur William Wisting in de hoofdrol. In “Droog land” valt een groot deel van het Farrismeer door defecte sluisdeuren droog, waardoor de stoffelijke resten worden gevonden van een jongeman die acht jaar eerder is verdwenen.

Evert Harting woont met zijn vrouw Ella in de buurt van het meer. Hij trekt er regelmatig op uit met zijn metaaldetector op zoek naar bodemvondsten. Broer Kjell-Tore van Ella komt in de zomer vaak naar het huis van Evert en Ella en leent hun dan zijn camper. Everts dochter Isabell heeft door een beladen gebeurtenis in het verleden een aversie tegen Kjell-Tore en vermijdt hem waar mogelijk. Op een zoektocht vindt Evert een gouden ketting die van het vier jaar daarvoor verdwenen Zweedse meisje Annika Bengt blijkt te zijn.

De resten van de dode jongeman worden op de drooggevallen bodem van het meer gevonden in een wel zeer opmerkelijke pose. Die roept vragen op over de doodsoorzaak. Is het een ongeluk of is het zelfmoord of moord? Zijn identiteit is snel bekend. De jongen is kort voor zijn verdwijning betrokken geweest bij een verkrachting van een meisje in de buurt. William Wisting brengt de boodschap van de dood van hun zoon aan de ouders die de onschuld van hun zoon blijven volhouden.

“Na zo’n veertig jaar bij de politie te hebben gewerkt had hij een instinct ontwikkeld voor dingen die niet klopten, en dat was precies het gevoel dat hij nu had. Alleen had hij geen idee wat zijn instinct dwarszat.”

Wisting en zijn collega Nils Hammer duiken diep in de zaken en krijgen hulp van de Zweedse rechercheur Ingrid Sandell. Zij doen op zeer gestructureerde manier grondig onderzoek. Daarbij stuiten de rechercheurs op bijzondere personages, zoals de mysterieuze Ove Rudi Werner, milieudemonstrante Kicki Dalberg, de ouders van de dood gevonden jongeman, de ouders van het verkrachte meisje en  camperverhuurder Patrick Pape. Het speurwerk in het drooggevallen deel van het meer staat onder forse tijdsdruk, omdat door een verwachte omslag van het weer het Farrismeer weer vol met water zal stromen.

Tegen het einde van het verhaal zijn er enkele verrassende wendingen en het boek eindigt met een niet geheel onverwacht vleugje romantiek.

Lier Horst heeft een zeer vlotte schrijfstijl met kernachtige zinnen en beknopte hoofdstukken, het boek telt er maar liefst 67. Op een fijnzinnig  gedoseerde manier weet de schrijver zonder omhaal van woorden steeds de sfeer van het tafereel treffend over te brengen. Daardoor is het lezen prettig en ontspannen. De spanningsboog is losjes op een aangename wijze. Gedetailleerde beschrijvingen van gruwelijkheden ontbreken, en dat vinden veel lezers prettig. De plot is goed gestructureerd en de ontknoping is ook voor de ervaren thrillerlezer onverwacht.

“Droog land” is een zeer goed boek en verdient vier heldere sterren.