Toni Coppers: De resten

Na “Een dodelijke biecht”, de buitengewoon goede eenentwintigste thriller van Toni Coppers rond de aansprekende commissaris Liese Meerhout, was het nu weer de beurt aan Alex Berger. Hij werd in 2017 geïntroduceerd in “De zaak Magritte” en ook hij bleek een zeer interessant hoofdpersonage. Na het geweldige “Roofdier” speelt hij voor de vijfde keer de hoofdrol, nu in het op 5 oktober 2026 verschenen “De resten”. Alex is een totaal ander type mens dan Liese.

Op 3 september 2021 wordt aan de oever van de rivier bij Bouillon een afschuwelijke vondst gedaan. Het blijkt het ernstig verminkte lijk te zijn van de vermiste jonge vrouw Elisa Verstraeten dat mede door de modus operandi van haar moordenaar door de natuur vreselijk is toegetakeld. De moord is nimmer opgelost.

Dan gaat het verhaal verder vanaf 21 augustus 2026. Op het graf van Elisa in Duras wordt een mysterieuze strooien hoed met een accessoire gevonden. Journaliste Laura Havel gaat op onderzoek uit. Er lijkt een link te zijn met het dorpje Leucate in de buurt van het prachtige Collioure in Zuid-Frankrijk, maar het verband blijft vooralsnog onduidelijk. De politie in Hasselt schakelt Alex Berger in als consultant. Hij maakt op bijzondere wijze kennis met inspecteur Toon Rijntjens.

Alex reist dan naar Leucate en tracht daar meer duidelijkheid te krijgen over enkele zaken, maar zonder succes. Hij vermoedt dwarsverbanden die echter niet bewezen worden. Er zijn wel fraaie sfeertekeningen.

“Meeuwen hangen schijnbaar stil in de lucht, hun vleugels gespreid, surfend op de wind. Het water in de lagune golft alle kanten op. Door het spel van licht en schaduw lijkt het alsof een woedende zwerm spreeuwen net onder het wateroppervlak heen en weer raast, klaar om naar boven te komen.”

Alex trekt de Pyreneeën in om te reflecteren. Op de berg Canigou gaan zijn gedachten terug naar zijn bij de terreuraanslagen in Parijs omgekomen echtgenote Camille. Daarna gaat hij naar huis in Oostende waar hij weer tijd doorbrengt met oude bekende boekhandelaar Eric Machiels. Alex is inmiddels de vele confrontaties in zijn werk met het kwaad beu en droomt van een nieuw leven als berggids. Hij krijgt een baan aangeboden van Slow Mountain, de vraag wat te doen houdt hem geruime tijd bezig.

Bij zijn ontmoeting met oude bekende Roos Collignon duikt een prachtige Vlaamse uitdrukking op.

“Zoals steeds zit er geen ruis op hun woorden, zijn er geen verborgen agenda’s. Ze hebben geen steentjes in hun schoenen.”

Bij zijn werk voor de politie Hasselt maakt Alex intensief kennis met het team van Ruth Eerdekens. De teamleden zijn zeer verschillende naturen wat de vele discussies en teamvergaderingen nog aantrekkelijker maakt. Hij verblijft aldaar op een bijzondere plek.

Terwijl er romantiek opbloeit tussen Alex en een vrouw in zijn omgeving verdwijnt een 17-jarige studente. Die gebeurtenis voedt de hypothese dat de moordenaar van Elise na vijf jaar opnieuw zal toeslaan. Niet veel later wordt het ontzielde lichaam van het meisje aangetroffen. De modus operandi is identiek aan die bij Elise destijds. En daar blijft het niet bij…

Er gebeurt veel meer in het verhaal. Dat is verder voorbehouden aan de lezer. Boeiend is het voortdurend. De romantiek tussen Alex en zijn geliefde doorstaat de nodige stormen, maar staat zeer onder druk door het opmerkelijke gedrag van de vader van de vrouw. Langzaam maar zeker lijkt het net rond de dader zich te sluiten, doch de ontknoping is toch weer geheel anders dan de lezer verwacht. Zij is zeer verrassend en past binnen de wetten der logica, ook al is ze geenszins voorspelbaar.

Toni Coppers is in de eerdere twintig (!) besprekingen van boeken van zijn hand op deze blog al bedolven onder de loftuitingen. Daar is niet veel aan toe te voegen, en de oude Romeinse wijsheid dat de herhaling de moeder van de wetenschap is, laat ik voor wat het is. In “De resten” is de spanningsboog veelal niet echt strak aangetrokken, en toch is er steeds onderhuidse spanning. De modus operandi van de seriemoordenaar is op zich uiterst gruwelijk, maar de beschrijvingen zijn niet al te gedetailleerd en vormen slechts een bescheiden onderdeel van het boek. De sfeertekeningen, de personages en de Vlaamse pareltjes maken het lezen zeer prettig.

Aangenaam in de boeken van Toni is de niet aflatende aandacht voor het privéleven van vooral de hoofdpersonen. Menselijke emoties en dilemma’s spelen een belangrijke rol. De persoonlijke ontwikkeling van Alex en de achtergrond van diens handelen zijn mooi weergegeven. En er lijkt sprake van een fraaie cliffhanger aan het slot. Coppers’ echtgenote Annick Lambert is wederom coauteur.

“De resten” is een buitengewoon goed boek en verdient vijf flonkerende sterren.