Carl Slotboom: Dag Nina

Op 20 februari 2026 verscheen de nieuwe roman van Carl Slotboom. Hij maakte eerder al indruk met de hier besproken boeken “Bevroren tijd”(2022; 4*), “Weer net als eerst”(2023; 5*) en “De tijd voorbij”(2025; 4*). Met het prachtige en ontroerende “Dag Nina” heeft hij nu een waar meesterwerk afgeleverd.

De openingsscène is een beeldend beschreven storm die rond het huis van de 36-jarige vrijgezel Paul van Berkel giert. Mooie natuurtaferelen strelen het oog van de lezer. Het lijkt een metafoor van de onrust die in het verhaal met regelmaat de kop zal opsteken.

Paul heeft al een jaar of vier een latrelatie met Sophie. Zij laten elkaar vrij maar houden ook veel van elkaar. Sophie wil zich niet binden en beiden gedijen goed in deze situatie. Dan wordt het heftig: Pauls vader Otto blijkt beginnende vasculaire dementie te hebben, waarbij hij in een voor zijn omgeving moeilijke ontkenningsfase zit.

“Het leven is als een zeepbel, die ieder moment uit elkaar kan spatten en daardoor alles wat we koesteren, onze dromen, onze plannen, onze zekerheden doet vervliegen.”

Terzelfder tijd krijgt Paul een telefoontje van een hem onbekende vrouw die een zwaarwegende kwestie met hem wil bespreken. Haar recentelijk verongelukte halfzus Marlies heeft uit een onenightstand een zevenjarige dochter, wier vader volgens haar Paul is. De vrouw en haar man gaan emigreren naar Amerika en kunnen niet meer voor het meisje zorgen. En daarmee ligt de vraag op tafel, of Paul die van het bestaan van deze Nina niets wist, de vaderrol op zich wil nemen.

“Na enkele ogenblikken dwalen mijn gedachten weer af. Het is als een uurwerk, dat plots een eigen leven is gaan leiden. Een zelfwerkend mechanisme dat niet te stoppen is.”

Uit een DNA-test blijkt dat Paul inderdaad de vader is. Na zorgvuldige afweging neemt hij een ingrijpend besluit dat zijn leven drastisch zal veranderen. Een fraaie dialoog van Paul en diens zus Sara staat aan de basis daarvan. De zorgvuldig ingerichte kennismaking met Nina brengt Paul in grote verwarring. Ook die fase is prachtig en invoelend beschreven.

“Ook zal ik haar moeten vertellen dat ik haar vader ben. Is het allemaal niet teveel voor een kind van zeven? Arme Nina.”

Nina wordt op haar nieuwe school voorbeeldig opgevangen, waarbij de zorgzaamheid van Paul een sterke rol speelt.

“Juf Iris belde een paar dagen geleden en vertelde dat ze vandaag een kaarsje wilde aansteken en dat de kinderen een tekening voor de mama van Nina zouden maken.”

Otto gaat intussen hard achteruit. In afzonderlijke hoofdstukken wordt het proces vanuit zijn perspectief verteld. Dat is zeer indringend, de invloed van toenemende dementie op het menselijk (dis)functioneren is realistisch en herkenbaar weergegeven. De innerlijke strijd van Otto en het begrip van zijn omgeving zijn zwaar. Otto hecht zich als opa erg aan Nina die zijn problemen haarfijn aan lijkt te voelen. Dat geeft veel emotie. 

“Soms vraag ik mij af wat de betekenis van geluk is. Is het iets dat we echt kunnen grijpen, of is het eerder een vluchtig gevoel dat voorbijglijdt voordat we het helemaal kunnen bevatten?”

Het slot is even onontkoombaar als ontroerend. De laatste woorden zijn “Dag Nina”, en die komen daar als een emotionele mokerslag binnen.

Al diverse malen is de fraaie schrijfstijl van Carl Slotboom hier geroemd. Die lof geldt evenzeer voor “Dag Nina”. De kernachtige en niettemin zeer beeldende stijl is een genot voor de lezer. Voeg daarbij een uiterst zorgvuldig en afgewogen verhaal met veel aandacht voor diepe menselijke emoties én fraaie beelden van de natuur, en ziedaar een meesterwerk van de eerste orde. Carl Slotboom verdient een veel bredere bekendheid dan hij nu vermoedelijk geniet.

“Dag Nina” is een beeldschoon, aangrijpend en schitterend gestructureerd verhaal van de buitencategorie, superlatieven schieten tekort. Het verdient vijf welverdiende sterren.